Poprzednio wspominaliśmy o rozwiązaniach podatkowych na ziemiach polskich w perspektywie historycznej , dziś skupimy się na podatku dochodowym od osób fizycznych, którego początki sięgają lat 90.
Podatek taki konieczny był z racji funkcjonowania gospodarki wolnorynkowej. Coraz większa liczba prywatnych przedsiębiorstw przynosząca dochody osobom fizycznym musiała zostać poddana regulacjom ekonomicznym.
Wprowadzenie ustawy poprzedzała społeczna kampania informacyjna. Udzielano porad w zakładach oraz w mediach i prasie. Pierwsze rozliczenie przypadło na rok 1993. Nie obyło się bez początkowych trudności zarówno po stronie podatników jak i urzędników. Nikt nie był jednak obarczony dodatkowymi opłatami w wyniku późniejszego składania dokumentu.
Podatnicy początkowo nie rozumieli idei PITów, uważając te opłaty jako karę. Były one jednak obywatelskim obowiązkiem, wypełnianym jak do tej pory w innej formie. Podatek dochodowy jest uregulowany ustawą z dnia 26 lipca 1991r.
Co tak właściwie obejmuje PIT? Obejmuje on wszelkie dochody, poza tymi, które kwalifikuje się do kategorii zwolnień podmiotowych. Dochód natomiast w najprostszym rozumieniu jest nadwyżką sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania w przebiegu roku kalendarzowego. Podatek taki płaci każda osoba fizyczna, która osiąga dochód.
PIT można obliczać zgodnie z tzw. progiem podatkowym. Pierwszy próg odnosi się do rocznego dochodu mniejszego niż 85 528 zł, a drugi powyżej tej kwoty.
Zeznanie podatkowe należy złożyć w nieprzekraczalnym terminie do 30 kwietnia. Do tego dnia należy również uiścić ewentualne opłaty. Jeżeli natomiast w PIT wyliczono nadpłatę podatkową urząd skarbowy zobowiązany jest w terminie 3 miesięcy na oddanie jej podatnikowi.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz