Cofając się do czasów plemiennych podatek dochodowy musielibyśmy oddawać w formie daniny fizycznej w formie plonów i bydła na rzecz jaśnie panującego księcia. Dopiero później w XIV w., gdy w mennicy polskiej rozpoczęto wybijanie pierwszych monet podatek dochodowy przyjął formę pieniężną. Konieczność oddawania podatków dochodowych skupiona była nie tylko na osobie władcy państwa polskiego, ale również na głowie stolicy apostolskiej. Plusem życia w XXI w. jest to, że podatek dochodowy oddajemy na rzecz ogółu społeczeństwa.
Jak wszystko, również decyzje o pobieraniu podatków podlegały przekształceniom. Z czasem z opłat podatkowych zwolniono stan duchowieństwa i szlachtę. Oba te stany zyskały jednocześnie prawo do decydowania sprawach polityki państwa. Ogół społeczeństwa jeszcze długo musiał czekać na możliwość demokratycznego wypowiadania się o własnych pieniądzach.
Dopiero ustanowienie konstytucji 3 maja 1791 r. unormowało dotychczasowe sprawy podatkowe. Od tego momentu to Sejm decydował kto jest zobowiązany do płacenia podatków i w jakiej wysokości. Do opłat zobowiązany był każdy bez względu na status społeczny. Natomiast okres zaborów Polski spowodował duży zamęt w zakresie opodatkowania, co było spowodowane trzema odrębnymi systemami podatkowymi. Należało więc włożyć dużo wysiłku, aby po odzyskaniu w 1918 r. niepodległości unormować prawnie sytuację podatkową.
W okresie międzywojennym funkcjonowała ustawa z dn. 16 lipca 1920 r. o państwowym podatku dochodowym. Natomiast pierwszą ogólną kodyfikacją polskiego prawa na której wzoruje się wiele obecnych rozwiązań była ordynacja podatkowa z 15 marca 1934 r.
Jeżeli chcemy dowiedzieć się o obecnie funkcjonujących przepisach podatkowych musimy sięgnąć do ustawy zasadniczej czyli 217 art. Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz